ทางการบราซิลเปิดเผยว่า ผู้ป่วย 2 คนที่ต้องสงสัยว่าติดเชื้ออีโบลาเนื่องจากเดินทางมาจากประเทศกลุ่มเสี่ยงในแอฟริกา มีผลตรวจเชื้อในห้องทดลองออกมาเป็นลบเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2569 หน่วยงานสาธารณสุขเมืองเซาเปาโลของบราซิลแถลงว่า คนไข้ 2 รายที่ต้องสงสัยว่าติดเชื้อไวรัสอีโบลา เนื่องจากแสดงอาการป่วยหลังเดินทางมาจากประเทศที่กำลังมีการระบาดในแอฟริกา มีผลตรวจเชื้อในห้องปฏิบัติการออกมาเป็นลบ ซึ่งเป็นการยืนยันว่าพวกเขาไม่ติดเชื้อ
รายละเอียดผู้ป่วยต้องสงสัย
หน่วยงานสาธารณสุขเมืองเซาเปาโลระบุว่า ชายวัย 37 ปี ที่เดินทางมาจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก หรือ ดีอาร์คองโก ซึ่งกำลังเผชิญการระบาดอย่างหนัก ได้รับการวินิจฉัยก่อนหน้านี้ว่าติดเชื้อเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ส่วนผู้ป่วยอีกรายในเมืองรีโอเดจาเนโร ซึ่งเพิ่งเดินทางไปยังประเทศยูกันดา ก็มีผลตรวจอีโบลาเป็นลบเช่นกัน หลังจากที่เขาตรวจพบเชื้อมาเลเรียไปก่อนหน้านี้ ทางการท้องถิ่นระบุว่า ชายในเซาเปาโล “มีอาการไข้ขึ้น” ส่วนชายในรีโอเดจาเนโรซึ่งเป็นชาวเบลเยียม มี “อาการที่เกิดจากเชื้อไวรัส เช่น ไอ หนาวสั่น และท้องเสีย”
ความสำคัญของผลตรวจ
หากผลตรวจของผู้ป่วยเหล่านี้ออกมาเป็นบวก จะถือเป็นกรณีการติดเชื้อรายแรกนอกทวีปแอฟริกานับตั้งแต่เริ่มมีการระบาดระลอกใหม่ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกเมื่อช่วงปลายเดือนเมษายน แต่ผลการตรวจยืนยันแล้วว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น สร้างความโล่งใจให้กับทางการบราซิลและนานาชาติ
สถานการณ์การระบาดในแอฟริกา
ปัจจุบันดีอาร์คองโกมีผู้ป่วยที่ต้องสงสัยว่าติดเชื้ออีโบลามากกว่า 1,000 ราย และมีผู้เสียชีวิตที่ต้องสงสัยว่าติดเชื้อแล้วถึง 246 ศพ โดยเคสส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในจังหวัดอิตูรี คีวูเหนือ และคีวูใต้ ส่วนที่ยูกันดามีรายงานผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันแล้ว 9 ราย และมีผู้เสียชีวิต 1 ศพ
สายพันธุ์บุลดีบูเกียวและการพัฒนาวัคซีน
การระบาดในครั้งนี้เกิดจากสายพันธุ์ที่พบได้ยากที่เรียกว่า สายพันธุ์บุลดีบูเกียว ซึ่งยังไม่มีวัคซีนเฉพาะทางในการรักษา และมีอัตราการคร่าชีวิตผู้ติดเชื้อราว 1 ใน 3 ในปัจจุบันกำลังมีการพัฒนาวัคซีนใหม่ 3 ชนิดเพื่อรับมือกับสายพันธุ์นี้ ซึ่งรวมถึงการพัฒนาโดยองค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อพัฒนาวัคซีนเอดส์ มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด และบริษัทเวชภัณฑ์โมเดอร์นา
การแพร่ระบาดของอีโบลา
ตามปกติแล้วไวรัสอีโบลาจะติดเชื้อในสัตว์ โดยเฉพาะค้างคาวผลไม้ แต่การระบาดในมนุษย์มักจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้คนรับประทานหรือสัมผัสกับสัตว์ที่ติดเชื้อ และแพร่กระจายผ่านการสัมผัสโดยตรงกับของเหลวในร่างกายของผู้ติดเชื้อ เช่น เหงื่อ น้ำลาย เลือด อสุจิ อุจจาระ ปัสสาวะ หรืออาเจียน
